- پس چگونه تباهگر مىتواند مصلح باشد ؟ مالى كه اين گونه ثروتمندان [ نامتعهّد ] ، براى خرج شدن در راه دين مىدهند ، اغلب اوقات براى تثبيت پايگاههاى اجتماعى ايشان است به منظور بهره كشى - كه در جاهايى ديگر به آن اشاره كرده‌ايم - پس زيانى كه از ايشان به دين و اجتماع اسلامى مىرسد بسيار بيشتر و بزرگتر از نفعى است كه از آنان عايد مىشود ؛ چه اين چگونگى - عاقبت - اركان دين را متزلزل مىكند و قوام و استوارى اجتماع را از بين مىبرد ، زيرا اينان در مقابل گسترش قسط و عدل و تحقّق بخشى به آن ؛ و حذف انحصارطلبى و ويژه خواهيهاى بىدليل در زندگى و معيشت ، سر فرود نمىآورند ، بلكه پيوسته خواهان اختصاص دادن همه چيز به خود و برترىجويى بر ديگرانند . نبايد كلام امام جعفر صادق « ع » را در اينجا فراموش كنيم كه از جمله عوامل نابودى اسلام و مسلمانان ، مالدارانى را شمرده است كه در مال خود حقى براى ديگران قايل نيستند و به انجام دادن كارهاى نيك نمىپردازند « 1 » . اينان اگر به چنين حقوق و تكاليفى معترف بودند ، چگونه ممكن بود ثروتهاى هنگفت در اختيارشان قرار گيرد ؟ گذشته از اينها ، اموالى كه از مكيدن خون مردم و گرانفروشى و بهره كشى از رنجبران و نظاير اينها روى هم انباشته شده است ، چگونه مىتواند وسيلهء تأييد دين راستين خداوند عادل باشد ؟ اگر دين - معاذ الله - بر بازوى طاغوتان اقتصادى ( كه تعاليم قرآنى و حديثى آنان را طرد مىكند ، و عيبهاى ايشان و زندگيشان را به سختى آشكار مىسازد ) برپا باشد ، چگونه مىتواند دين الهى فراخوان به اجراى قسط و عدالت باشد ؟ آنان - به صورت فردى و جمعى - دين را فاسد مىكنند ، و آن را چنان بد جلوه مىدهند كه گويى دين خدا هواخواه ستمگران و احجافكنندگان و توانگران و سرمايه داران است ، و نمىتواند موانعى را كه بر سر راه استقرار عدل و بازگيرى حقوق مردم از غاصبان وجود دارد از ميان بردارد . و با اين چگونگى - دانسته يا ندانسته ، و خواسته يا نخواسته - نفوذ معتقدات راستين دينى را در دل طبقات مردم خنثى

--> « 1 » « وسائل » 11 / 521 ؛ نيز - فصل 2 ، از اين باب ( جلد سوّم ) .